Midlife-man

Gepubliceerd op 17 september 2022 om 01:11

 

Hij is er wel, hij is er niet

Opgesloten in zichzelf

Zijn mond lacht, maar zijn ogen staan dof

 

Hij luistert, zoals hij altijd luisterde

Maar zijn gedachten dwalen af

Zijn lichaam zit op de stoel

Zijn geest is elders

 

Ik vertel, omdat hij vroeg

Over alles wat ik heb geleerd

Gelezen en uitgewisseld

De bijzondere mensen op mijn pad

Mijn openheid en hoe sterk ik me voel

Een vogel die na jaren uit haar kooi is vrijgelaten

 

Hij zwijgt met een verwarde blik

Ik merk dat hij blij voor me is

Dat zegt hij ook, maar zonder lach

Ik voel onrust in zijn stilte

Het verrast hem

Pijnlijk denk ik

 

Ieder hoopvol woord dat ik zeg

Elke krachtige zin

Maakt hem kleiner

Kwetsbaar

 

Ik ben gegroeid

En deel dat met hem

Zonder hem te noemen

De relatie aan te raken

Enkel mijn reis

En dat ik sta te popelen

Vol vertrouwen in de toekomst

 

Kennelijk voelt hij, merkt hij

Dat hij niet voorbij komt

Niet in dit verhaal past

Hij is de buitenstaander

Zoals hij altijd al was

En zonder hulp altijd zal blijven

 

Ik zie zijn pijn

Voel het in zijn zwijgen

Ik zou hem willen vasthouden

Niet als geliefde, maar als vriend

Een knuffel geven, troostend

Maar ik doe het niet

 

Hij houdt mij op afstand

Om niet in te storten

Af te brokkelen

Zijn muren blijven overeind

Ik sta open

Zacht en vriendelijk

In staat om even te vergeten

De ontrouw, leugens, pijn en streken

 

Ik zie een gebroken man

En ik meen zijn pad te kennen

Ik ken hem, de man die er niet meer is

Het doet pijn

Om een dierbaar mens, eerder mijn vriend

Te zien lijden

Medelijden

 

Ik laat hem los

De afstand wordt steeds groter

Mijn autonomie groeit elke dag

Ook mijn mededogen en mildheid

Waar ik flinke stappen maak

Hinkt hij achteruit

 

Ik zorg goed voor mezelf

Koester mijn innerlijke kind

Probeer mezelf te geven

Wat ik eerder bij hem hoopte te vinden

 

Het gemis blijft nog even

De liefde woont nog in mijn hart

Maar onze puzzel gaat niet meer passen

Mijn toekomstbeeld is gewijzigd

Vol hoop, vertrouwen en vrijheid

Dat neemt niemand me nog af

 

Ik zie het kind in de man

Het kind dat niemand zag

Dat zichzelf heeft opgevoed

In onzichtbaar zijn en aanpassen

 

De man die niet kan praten

Een verdrietig eenzaam boos kind nu

Ik zie dat kind, de man achter deze man

Tegenover mij zittend

Het onvermogen, daar huil ik om

Alleen ik kan het niet veranderen

We hebben ieder ons eigen pad te gaan

 

Toch wens ik hem het beste

Net als ik dat mezelf gun

 

 

@missnienox, juli 2017

 

P.S. Wil je meer over het onderwerp midlifecrisis lezen? Neem dan eens een kijkje bij de volgende verhalen:

 

Wijsneus

Underdog

Mijn baas? Een lastig mens! Een hond vertelt....

Prooi

 

 

 

 

Foto Sascha freemind man alleen missnienox blog

@Sascha Freemind


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Gerda
13 dagen geleden

Hier werd ik even stil van, prachtig alle gevoelens verwoord.

Nienke
6 dagen geleden

Dank je wel Gerda voor je gevoelige reactie. Al was dit jaren geleden ik haal het nog zo voor de geest en wezenlijk is er bij hem weinig veranderd, tenminste niet ten goede. Een midlifecrisis gaat niet vanzelf 'over' of voorbij. Therapie, hulp, je demonen in de ogen kijken middels een jeugd onderzoeken, het is niet niks om te doen. Veel mensen in deze crisis lijken er zonder zelfonderzoek niet beter uit te komen, alsof ze het achter zich aan blijven slepen of gewoonweg genoegen nemen met een niet volledig geleefd leven en dan bedoel ik niet puberaal impulsief uitleefgedrag. De enkelingen die er wél mee aan de slag gaan en het positief om weten te buigen - daar heb ik diep respect voor.