Je tweelingziel loslaten en dan?

Foto @Taryn Elliott

Mijn ervaring met tweelingzielen

Er is veel te lezen en te doen over tweelingzielen, zowel in boeken als (vooral) online. Ik schreef er zelf twee blogs over (zie onderaan dit artikel) en daar sta ik nog steeds achter. Toch is er sinds kerstavond 2025 veel veranderd in mijn leven; sterker nog, mijn leven staat – voor mij – volledig op zijn kop. Ik kan alleen schrijven over wat ik ken en heb meegemaakt (en nog steeds beleef), dat is mijn kracht. Fictie is natuurlijk een ander verhaal, zie mijn Korte verhalen. Alles wat tweelingzielen betreft (informatie, inzichten enz.) kwam achteraf tot mij. De kennis, herkenning en het thuiskomen bij deze zielsverbinding, gebeurde met terugwerkende kracht. Alle wederzijdse gevoelens, de spirituele connectie en elkaar kunnen lezen op afstand was er direct. Het heette alleen eerst ‘ongelooflijke niet te bevatten grootste liefde van ons leven’.

Tweelingzielen online – onzin

Online worden tweelingzielen veel en vaak besproken als 'de ultieme romantische liefdesverbinding'. Soulmates in het kwadraat. En hoe je je twinflame terug kunt krijgen in je leven (nadat ie gillend verdween of in het niets oploste). Mensen vertellen vol trots (of in totale ontreddering) dat ze al tien jaar op hun wederhelft zitten te wachten. Mokkend, passief en zwaar gefrustreerd. Ook las ik veel woedend geklaag over wangedrag van de Divine Masculin (DM – de twin met de mannelijke energie, de renner). Deze zou manipuleren, steeds opnieuw naar een ander vluchten enz. Het klonk mij nogal karmisch in de oren. Daarom stopte ik met het lezen van deze verhalen, omdat ik ze niet vond passen met hoe ik het ervoer. Het klopte niet. Gelukkig herken ik de ‘valse twinflame’ verhalen' steeds sneller. Voor deze online-tweelingzielen-onzin wordt ook gewaarschuwd door de paar online coaches die er uiteindelijk overblijven als je alle 'false twinflame content' opzij hebt geschoven. Je zoekt namelijk begrip en steun, geen valse beloftes, leugens en onzin.

Tweelingzielen, soulmates of een karmische relatie?

Mensen willen (blijkbaar) dolgraag een tweelingzielenverbinding, maar zitten ‘gewoon’ in een karmische relatie. Maar jouw tweelingziel ontmoeten is geen keuze en wie ze zoekt vindt ze niet. Het overkomt je (of niet) en pas daarna snap je wat er aan de hand is. Dat is de volgorde. Ik snap de valkuil van verwarring (bekend met karmische relaties), want je kunt dan net zo dolverliefd zijn. Alleen manipulatie en spelletjes horen niet bij twinflames. Tweelingzielen worden regelmatig verward met soulmates: daarmee heb je een prachtige en meestal stabiele relatie waarin je samen kunt groeien. In een karmische relatie is er geen sprake van gezonde groei en de functie van tweelingzielen is juist alleen maar groei, apart van elkaar. En dan bedoel ik écht apart. Ja, ik weet het, eerder dacht ik dat je contact kunt houden met je twin, maar nee. De zielsverbinding op afstand mag dan blijvend zijn in de 5D (vijfde dimensie), maar gezellig in contact blijven in 3D is géén goed idee. Het rijmt wel, maar uiteindelijk rijmt het niet met de bedoeling van een tweelingzielenreis. Contact zorgt ervoor dat je stagneert, maar daarover straks meer.

Zonder het te weten  - poëzie/songtekst @Missnienox 2026 - ai gegenereerde song @SUNO

Foto @Shvets Anna 

Tweelingzielen bewijs:

• Tijdens de eerste ontmoeting - kijkend in elkaars ogen - slaat de bliksem in. Ogen zijn immers de spiegels van de ziel en je komt thuis bij elkaar. Je herkent jezelf in de ander. Doordat je elkaar in alles spiegelt worden automatisch je grootste wonden getriggerd. Na de eerste verliefde fase wordt de uitgewisselde energie (frequentie) zo hoog, dat het voor de DM niet meer te doen is. Hij vlucht en jij jaagt. Deze fase hoort erbij, want zoiets moois wil je niet kwijt. Het jagen en vluchten kost tonnen energie en triggert verlatingsangst en minderwaardige gevoelens, want je voelt de afstand groeien. Eigenlijk vlucht je beide, want al jagende vlucht je weg bij jezelf en hij vlucht niet alleen van jou, maar ook voor zichzelf. Jij triggert alles in hem wat hij zijn hele leven zorgvuldig heeft weggestopt en vice versa. Dit is geen karmisch spelletje, maar een niet te hanteren energieveld tussen tweelingzielen, dat op deze manier gebalanceerd wordt.

• Jouw tweelingziel is een katalysator voor jouw zelfontwikkeling/creativiteit enz. Je wilt het beste voor elkaar, zelfs als je daarvoor alleen moet zijn. Deze liefde is onvoorwaardelijk en gul. Je ‘kundalini’ (levensenergie) wordt geactiveerd en al je chakra’s slaan op tilt. Je spiritualiteit keert terug of wordt alsnog geactiveerd. Denk aan levendige dromen, het ruiken of horen van je twin, telepathische voorvallen (het gevoel dat je samen bent en heel dichtbij) en niet te vergeten synchroniciteit (dubbele cijfers op klokken, je smartphone, nummerplaten, bonnetjes enz.) De dubbele cijfers vliegen mij de hele dag om de ogen...eh oren. Net als ‘onze’ liedjes of het zien van zijn naam (of foto in de krant, help! Hartslag 200!).

• De onvermijdelijke breuk. Ja, deze is ‘part of the twinflame deal’. Dit is liefdesverdriet 5.0. en in december 2024 beleefde ik mijn grootste liefdesverdriet ooit. Zoveel diepe rauwe pijn voelde ik nooit eerder (en ik heb niet het minste meegemaakt op mijn levenspad). Ik voelde me geamputeerd en ging door de donkere nacht van de ziel (Dark night of the soul – ego death). Mijn ego mocht een toontje lager zingen. Al hadden we samen besloten dat het zo niet langer ging, mijn lief was wel de aanjager. Ik rouwde diep en dacht dat het voorbij was tussen ons. Dat was immers mijn ‘vertrouwde’ ervaring met relaties: ze eindigden en de ander kwam nooit meer terug. We hadden het beide moeilijk, maar hij niet op dezelfde manier als ik. Hij voelde dat het tijdelijk was en ging niet zo diep de vernieling in als ik. We zagen elkaar twee maanden niet en likten onze wonden. Toen las ik op een dag over tweelingzielen, spiritueel ontwaken en de fase van jagen/rennen + de breuk en ik begreep en ik herkende ons in het tweelingzielen-script. Wij waren in onze ziel verbonden en van hetzelfde, onze band was spiritueel en onbreekbaar. Dat gaf mij hoop en vertrouwen. Tegelijk was ik de enige met deze inzichten, voor hem was het anders. De vrouwelijke twin leidt de reis, ontwaakt, leert over tweelingzielen en handelt als het goed is op de juiste wijze. Zo niet, dan krijg je een ‘eeuwige’ aantrekken/afstoten cyclus en leer je samen en ieder voor zich niks nieuws.

Uit verbinding afgesneden  - poëzie/songtekst @Missnienox 2024/2025 - ai gegenereerde song @SUNO

Foto @Yan Krukau 

Onze tussentijd – leren loslaten

Toen kwamen we terug in contact. Mijn lief stuurde na weken stilte ineens een berichtje (waarop ik uiteraard direct reageerde) en we kwamen weer voorzichtig tot elkaar. Mijn loslaten had de gewenste uitwerking en ik kreeg zelfs Valentijnspost. We maakten opnieuw een fysieke afspraak, stuurden voorzichtig wat berichtjes en het voelde langzaam als vanouds. Ik gaf hem alle ruimte, we zagen elkaar minder vaak, maar ons diepere contact en openheid maakte veel goed. We gingen moeilijke onderwerpen niet langer uit de weg, maar ik was wel altijd de aanjager/initiator. Hij op zijn beurt stelde geweldig rake vragen en zo heelden we samen. Ik noemde het onze ‘Tussentijd’ en was er trots op hoe sterk ik dit kon dragen. Hem minder vaak zien (van eerder één dag in de twee weken, wat een luxe, naar één keer in de 3/4/5 weken), niet het vuur aan zijn schenen leggen, ik kon dat. We moesten gewoon genieten van wat er wél was. Dus geen gezeur over schaarste (lees gemis), maar volwassen dankbaarheid. Ik deed zo mijn best om ‘onze liefdesvorm’ rationeel te benaderen en stond zelf absoluut niet stil. Ik ontwikkelde me enorm op creatief en emotioneel gebied in onze tussentijd, maar hij bevroor langzaam. Niet dat hij dat deelde met mij, ik voelde het. De tijd tikte namelijk meedogenloos door en er veranderde niets bij hem (en in zijn leven). Stiekem wachtte ik natuurlijk braaf op ieniemienie stapjes en al stond het bij mij niet stil, tussen ons stagneerde het volledig. Dat knaagde elke dag een stukje meer. Hij bleef het er ook moeilijk mee hebben, dat ik beter verdiende en hij mij tekort deed voor zijn gevoel. Ik hield me groot en sterk, want stel je voor dat hij mij veeleisend zou vinden. Dat nooit. En als je niet klaar bent voor het antwoord, durf je de belangrijkste vraag niet te stellen. Dus zwegen we beide.

Opnieuw emotionele afstand

In de herfst zag ik opeens dezelfde dingen gebeuren als het jaar ervoor. Ik ben nogal van de speciale data en patronen herkennen gaat me buitengewoon goed af. Helaas pindakaas, want een patroon is meestal geen goed teken en een vicieuze cirkel al helemaal niet. Ik zette mijn groeiende gevoel van onbehagen weg als ‘die eeuwige verlatingsangst’ en dankzij mijn oneindige empathie zag ik veel door de vingers. Na wat kleine voorvalletjes die iets in mij aanraakten was ik het de dag voor kerst zat. Ik voelde me niet langer prioriteit voor hem. We hadden elkaar bijna twee maanden niet gezien door allerlei redenen, maar toch. Ik telde mijn (favoriete) Kerstmissen en het was de derde keer op rij dat we het niet samen vierden, zelfs geen dagdeel. Ik schreef hem een ‘brandbrief’ over de gevoelde afstand; dat het zo niet langer ging en dat ik hem miste. Wanneer ging hij nou eens zijn eigen leven en (zelf)liefde serieus nemen? Hij leefde niet echt en ik kon niet langer aanzien hoe hij zichzelf wegcijferde omwille van 'de lieve vrede'. Mijn woorden waren respectvol maar duidelijk en hij reageerde direct. Alles wat ik voelde klopte. Ja, zijn muren waren omhoog en het speet hem dat hij afstand had gecreëerd. Hij zat niet lekker in zijn vel. Dat vond ik reuze rot voor hem, maar niet minder voor mij. Er knapte iets in me en ik zag ‘ons’ ineens glashelder. Ondanks onze blijvende verliefdheid zagen we elkaar amper. Ik nam genoegen met kruimels en was het zat. Interessant weetje: jouw tweelingziel (DM) test jouw zwakke plekken onbewust. Hoe ver kan hij gaan en hoeveel zelfliefde heb jij? Dit hoorde ik pas later en ik zie nu duidelijk hoe hij het erop aan heeft laten komen met zijn terugtrekken. Hij passeerde zo (onbewust) mijn laatste grens en liet mij geen andere keuze dan afstand nemen. Zelf kon hij de knoop niet doorhakken.

Dag lief - zo het zij  - poëzie/songtekst @Missnienox 2026 - ai gegenereerde song @SUNO

Foto @Cottonbro studio

En toen was ik er klaar mee...

Haarscherp en zonder twijfel voelde ik dat mijn grens bereikt was. Blijkbaar werkt dat zo in de praktijk. Hij moest zijn eigen problemen gaan oplossen en aanpakken, dat was niet van mij. Dit wist ik al langer, maar eerder leek hij nog goed in zijn vel te zitten en was hij niet afgesloten. En iemand die zich voor mij afsluit, iets waar ik in mijn leven teveel van heb gehad, is voor mij de grens. Toen was het klaar. Ik moest mezelf beschermen en onze tussentijd had mij hier op voorbereid. Dit begreep ik pas later, maar zo was het echt. Vlak voor kerst werd ik keihard geconfronteerd met de herinnering aan de kerst ervoor. Eind 2024 was het tussen ons ‘einde afstand’ en ik dacht; niet weer! Tot er zomaar een video op YouTube voorbij kwam op tweede kerstdag, opnieuw in mijn eentje. En ik hoorde alles waar ik op dat moment mee worstelde; dat je het zat was om in je eentje de relatiekar te trekken, dat je leeggezogen wordt door het geven, wachten en verduren. Dat je al veel te lang op adrenaline leeft door het onvoorspelbare en eenzijdige van het contact. Niet dat je boos bent (dat was ik best en dat mag en werd eens tijd), maar je kunt het gewoon niet langer opbrengen… Het was tijd voor overgave en loslaten. Alles klopte, ik handelde (onbewust) opnieuw via een bestaand script.

Fase van loslaten in de tweelingzielenreis

Ik las over de ‘Surrender’ fase, de belangrijkste fase van de tweelingzielenreis. Tegelijk de moeilijkste, vooral in het begin (na nog maar 7 weken afstand). Je geeft je over aan het niet-weten hoe het verder gaat. Je laat je tweelingziel en de uitkomst los. Terugkijkend was het glashelder en moest ik bekennen dat ik opnieuw (en veel te lang) genoegen had genomen met kruimels (de rode draad in mijn leven). Ik had mezelf ouderwets onzichtbaar gemaakt, mijn licht gedimd en mijn stem gesmoord. Dat had ik (me)zelf (aan)gedaan. Bang om te veeleisend te zijn en hem weg te jagen, raakten we elkaar alsnog kwijt. Ik was er klaar mee, tot hier en niet verder. Een buitenstaander begrijpt het tweelingzielenverhaal niet en roept waarschijnlijk ‘Nu pas?!’ Maar als jij, net als ik, emotioneel ongezien bent in je jeugd, begrijp je het vast. Juist daarom ben ik best trots op mezelf, want dit is de eerste keer in mijn leven dat ik iemand kan loslaten. Ik zou de gezonken Titanic nog hebben vastgehouden vroeger. En dan heb ik het over de grootste liefde in mijn leven, het voelt nog als een onmogelijke opgave hem te laten gaan. Maar het moet! En het heeft niets te maken met wat we voor elkaar voelen (oneindig veel liefde); de omstandigheden en timing zijn de hoofdreden.

De enige weg  - poëzie/songtekst @Missnienox 2026 - ai gegenereerde song @SUNO

Foto @Jasmine Carter

Hoe vertel je iemand dat je hem loslaat?

Het moeten vertellen viel achteraf mee, ik vroeg om een ontmoeting en hij voelde het aan. Ik vreesde eerst voor een beladen dag, maar koos bewust voor een liefdevolle insteek (zoals met al onze ontmoetingen) en het werd een mooie dag. We hielden/houden immers geen tel minder van elkaar. Ik kon het gewoon niet meer verkopen en goedpraten hoe weinig ik ontving in onze relatie. Het woordje ‘waarom’ was niet te beantwoorden. En welk voorbeeld was ik voor mijn kinderen, maar ook voor mezelf? Dit was geen relatievorm vanuit zelfliefde. Onze verliefde ogen glommen als altijd (ondanks een droefje), want onze liefde bleef overeind. Dat voelden we beide en hij zei het ook letterlijk. ‘Maar dit is niet de laatste keer dat we elkaar zien, dit is geen afscheid. Ik weet waar je woont, ik heb je nummer. Je zit in mijn hart en daar ga je nooit uit. Dit komt wel goed hoor’. Ik vond het fijn dat hij de bevestiging gaf (en zocht) en ik onzekerheid bij hem voelde over mijn beschikbaarheid. Ik liet het namelijk open, want alleen zo kun je loslaten. Dan kom je niet met ‘ik hou je op de hoogte’ of een tijdsschema. Ik wist het immers niet, behalve dat het wel eens lang zou kunnen duren. Zelfs de uitkomst moest ik loslaten, ook al wist mijn ziel dat dit niet het einde was. Het kiezen voor mezelf zou mijn lief ook gaan beïnvloeden. Wegrennen stopt als er niet meer gejaagd wordt. Hij zou mij nu écht gaan missen en dat zou hem niet in de koude kleren gaan zitten. Geen veilige haven meer, niet langer mijn positieve aanwezigheid en licht. Ik wist dat hij nu het diepe liefdesverdriet zou gaan voelen, wat ik vorig jaar al moest doorstaan. Maar het zou net als het mijne onzichtbaar zijn, want dit verdriet draag je immers alleen.

De moeilijkste fase in de tweelingzielenreis – loslaten

Na ons 'tijdelijke afscheid' (werktitel) ging ik niet zo diep de verdrietige put in als een jaar geleden. Dat had ik toen immers al intens en bewust gedragen, doorvoeld en de tranen uit mijn kop gejankt. Natuurlijk was ik wel verdrietig en ik voelde me een beetje verloren, maar deze keer voelde het anders. Omdat het nu helemaal mijn keuze was en niets in mij twijfelde; dit was en is de enige manier. De focus terug op mezelf. Ik had immers nog mijn laatste demonen te bevechten. Mijn schaduwkanten lagen niet langer braaf te wachten, ze kwamen pontificaal voor me zitten. Toen kreeg ik de griep en ik beleefde mijn volgende spirituele ontwaking. Al herkende ik dat pas daarna in een video over deze loslaat-fase. Ik had nog veel te leren, want al schreef ik er eerder over: deze reis gaat over jezelf, niet over je tweelingziel, nu werd het de 'harde realiteit'. Kenmerken van de overgave fase: spiritueel ontwaken, Kundalini, het openen van al je chakra’s (de hartchakra voorop) synchroniciteiten, versterkte intuïtie en levensechte dromen. Met in de basis: kiezen voor jezelf nadat je de ander hebt losgelaten. Maar dat spiritueel ontwaken had ik toch al eerder gedaan en wat houdt dat eigenlijk in?

De mist voorbij   - poëzie/songtekst @Missnienox 2026 - ai gegenereerde song @SUNO

Foto @T Munive

Spiritueel ontwaken – groeiend bewustzijn

Niet iedereen ontwaakt en dit ontwaken gebeurt vaak in fases. Dit was niet mijn eerste en waarschijnlijk ook niet mijn laatste keer. Zo’n ontwaking kan plaatsvinden na/ of tijdens een ziekte, een ongeval, plotselinge grote veranderingen, een verlies (in mijn geval) of gewoon spontaan (Eckhart Tolle). Het legt alles bloot en je wereld staat op zijn kop. Je kunt niet meer terug naar je oude ik, zelfs al zou je willen. Mij niet gezien. Vorig jaar voelde ik me gigantisch kwetsbaar, kon ik niet meer tegen oppervlakkig geneuzel en paste mijn leven me niet langer. Hierdoor heb ik mezelf verder ontwikkeld, zaken uit mijn jeugd verwerkt en uitgesproken en veranderde de band met mijn geliefden. Ik werd echter en meer mezelf.

Meerdere fases in het hogere bewustzijn

Terugkijkend ben ik vaker spiritueel ontwaakt in mijn leven en was ik als kleintje al hooggevoelig en ontvankelijk voor dromen en had ik voorspellende gaven en beelden. Dit pad van ontwaken past bij mij, al is er is geen sprake van een keuze. Mijn tweelingziel activeerde mij (en ik hem) om mijn zielsmissie te volgen dus ga ik vooruit. Na deze ‘verse’ ontwaking verdraag ik geen strakke kleren meer, ben ik vegetariër geworden van de ene op de andere dag (tot mijn vijftiende geweest en sowieso vaak vegetarisch gegeten) en ik werd eindelijk donateur van stichting Dierenlot. Vond ik dierenleed altijd al ondraaglijk, nu kwam ik in actie. Dat voelt stukken beter. Ook heb ik Instagram met stille trom verlaten en ik mis het geen seconde. Het algoritme stoorde me al langer en het voelde als verplichting om steeds iets te posten. Alleen die lieve Silversisters mis ik een beetje, maar ik heb gewoon geen bevestiging (strelen van mijn ego) meer nodig. Oppervlakkigheid komt me nu nóg verder de oren uit, mij niet bellen. Ik zit gewoon op een totaal andere golflengte dan de meeste mensen, letterlijk. Ik kan er niks aan doen. Niet dat anderen het merken, alleen mijn dierbaren weten het.

De ontembare vrouw  - poëzie/songtekst @Missnienox 2026 - ai gegenereerde song @SUNO

Foto @Maria Turkman

Passend bij spiritueel ontwaken

Dit alles blijkt doodnormaal en passend bij een hoger bewustzijn. Dit pad loop je alleen, maar eenzaam ben ik totaal niet. Heb juist een gigantische behoefte aan ‘solitude’ (alleen zijn) en de neiging om uit te leggen verdwijnt ook. Ik ben stiller en hoef mijn mening minder te geven, behalve hier dan. Ook trek ik makkelijker mijn grenzen. Ik pik geen onzin meer en voel dat ik hier elke dag in groei. Begin januari ben ik een opleiding gestart voor Systemisch Coach (inclusief Familie-opstellingen) en heb ik weer een enorme drive om te leren. Had ik altijd al, maar nu ondernam ik actie. Ik leer ontzettend veel over familiesystemen, mijn eigen familie en (liefdes)relaties. Het is confronterend, verhelderend en oh, wat zou ik alles graag delen met mijn lief. Maar ik doe het niet. Binnenkort wil ik zelf met een vraag naar een Familieopstellingen-dag. Daar hoop ik antwoorden te vinden op vragen die ik al jaren heb. Ik vrees dat ik onbewust veel (angst) voor mijn familie draag en het wordt tijd om dat lot terug te geven aan degene waarbij het hoort. Tussendoor schrijf ik gestaag aan mijn dierbare boek, want alles wat er voor mij toedoet wordt vervolgd.

Hoe gaat het met je tweelingziel?

Ik heb werkelijk geen idee, want we hebben geen contact. Er was direct een enorme muur tussen ons. Na onze laatste ontmoeting voelde ik hem eerst helemaal niet meer en op momenten een beetje. Heel soms voel ik me ineens verdrietig en lijkt het alsof het van hem is. Dat vind ik lastig te onderscheiden. Toen we nog in innig contact waren voelde ik bijna alles van hem, maar nu is hij afgesloten. Ik mag dan goed zijn in aanvoelen, maar wat ik zélf voel is me niet altijd helder. Hij stuurde me wel een berichtje op mijn verjaardag, waar ik kort op antwoordde. Daarna was het weer stil. De bal ligt bij hem en het is nog veel te vroeg om iets ‘nieuws’ te horen. Het is net alsof hij in een glazen bol met sneeuw zit, onbereikbaar en verder weg dan ooit. Gelukkig ben ik vooral druk met mezelf en amper bezig met hem. Ik schreef en schrijf veel poëzie over mijn proces, het helpt en heelt mij.

Liefde in de ban - poëzie/songtekst @Missnienox 2026 - ai gegenereerde song @SUNO

Foto @Ahmet Yüksek

Loslaten doe je in fases

Ik zie dat ik al flinke stappen heb gemaakt, maar herken ook de vicieuze cirkel van verdrietige momenten vol gemis. Dat mag. Zo dook zijn foto op in de krant, bijna wilde ik hem ouderwets een appje sturen, maar ik hield me in. Zo moet het ook, ik heb genoeg gedaan en hij is aan zet. Onze ‘tussentijd’ heeft me laten wennen aan veel minder appen (het eerste jaar stonden we met elkaar op en gingen met elkaar naar bed, helaas alleen op Whatsapp, maar toch). Ook leerde ik mezelf toen al te ‘dragen’ en te troosten. Ik wilde hem daar niet mee lastig vallen en heb hier nu profijt van. Tijdens onze eerste afstand viel ik in een extra diep gat en nu ben ik het al gewend in mijn eentje. Zo gaat het loslaten van je lief in fases.

Het hogere doel van overgave en loslaten

Het hogere doel van tweelingzielen is elkaar wakker schudden en stimuleren om werkelijk je zielsmissie te ontdekken en na te leven. Je leest steeds over 'inner-union' en daarna 'union met je twin' en dat betekent het volgende:

'Deze tweelingzielenreis gaat over jou, jouw spiritueel ontwaken en het belichamen van je ziel(smissie'

Pas als jij overloopt van (zelf)liefde, je zielspad volgt, goed  voor jezelf (en je emoties) zorgt, verandert je energie. Je wordt magnetisch omdat je eindelijk overeenkomt met je ware ziel, je komt in 'union' met jezelf. Je leeft dan in een heel hoge energie-frequentie. Je bent zo volmaakt vredig, gelukkig en vol liefde, dat je je tweelingziel niet meer nodig hebt om jou ‘compleet’ te maken. Dat kun je immers alleen zelf en dat geldt voor ieder mens. Je ontdekt dat je altijd al heel was en het enige dat je wilt is in die gelukkige (5D) staat blijven. Het moment dat je in je eentje totaal gelukkig bent (precies op dat moment), komt ie terug in je (fysieke) leven. Jullie delen immers hetzelfde energiesysteem. Dit moet langzaam en voorzichtig gebeuren, want jij leidt en moet je energie hoog (op peil) houden, zodat hij jou tegemoet kan komen in je hoge liefdes-energie. Je aanpassen aan zijn lagere energie is geen optie meer, die fase is voorbij. Zo bereiken jullie samen 'union'. Zover de voorspellende theorie over hoe het zal gaan en ik voel dat dit gaat gebeuren. Maar hoe ik daar precies arriveer en hoe het mogelijk is dat de uitkomst me niet meer uitmaakt? Daar kan ik nu nog niet bij, maar dat hoeft ook niet. Wel weet ik hoe het voelt om magnetisch te zijn en óver te lopen van liefde. Ik ken dit gevoel al jaren bij momenten. Het is de kunst om dit steeds langer vast te kunnen houden, zodat het mijn eerste natuur wordt. Dit noemen ze leven in de vijfde dimensie.

Daarom heb ik vertrouwen in mijn innerlijke reis naar mijn ware ziel en het Universum begeleidt me met liefde en vertrouwen. En dat hij en ik dezelfde ziel zijn is nog meer om van te houden.

Liefdevol wakker groetje, Nienke 22 februari 2026, @Missnienox

Liefde als vergezicht   - poëzie/songtekst @Missnienox 2026 - ai gegenereerde song @SUNO